Solidariteitsfonds OASE: Werk van kleine zusters in Libanon

---

Brief van kleine zuster Jo aan Oase:

 

Goede vrienden van oase,

Ik denk dat het niet nodig is om onze fraterniteit van Libanon voor te stellen. De meesten onder jullie zullen wel weten dat wij hier twee fraterniteiten hebben. Eén in Beyrouth en een tweede fraterniteit in een vluchtelingenkamp in Dbayeh. Het kamp dateert van rond de jaren 50 en is een christelijk kamp. De kleine zusters zijn er aanwezig sinds 1987.
Het kamp is niet zo groot. Het telt ongeveer een goede 550 families. De meerderheid zijn Palestijnen, maar er zijn ook Libanezen en gemengde koppels. De Libanezen zijn families die arm zijn en niet de middelen hebben om buiten het kamp een huis te huren. Meestal is de man gestorven of heeft hij geen werk of een laag inkomen..
De Palestijnen hebben heel weinig rechten. Vele beroepen mogen ze niet uitvoeren. Ze kunnen geen beroep doen op enige vorm van sociale zekerheid. Dit houdt in dat ze uiteindelijk nooit echt aan een toekomst kunnen werken voor de kinderen. Wie wel droomt van een toekomst moet naar het buitenland om er te werken. Zo blijft de vrouw bijna het hele jaar alleen met de zorg en de opvoeding van de kinderen.
De overige mannen zijn vissers, taxichauffeurs of werken in de bouw. Maar weinigen hebben een regelmatig werk.

Vooral de moeders gaan gebukt onder de zorgen voor de familie. Er wordt geleefd van dag op dag. Ze danken de Heer voor het brood dat er vandaag op de tafel is en morgen – als ’t God belieft – zullen ze de Heer weer danken voor wat Hij hen schenkt. Tientallen keren op een dag bidden ze de Heer om mij een goede gezondheid te geven, een lang leven, vreugde, vrienden......Dit alles drukken ze uit wanneer ik een huis binnenkom of verlaat of ze zien mij op straat....Aan mensen die aan het werk zijn of thuiskomen van hun werk wensen ze dat de Heer hen de kracht geeft.

Doorheen tientallen uitdrukkingen en gewoontes, leven mensen diep verbonden met de Heer. Steeds weer hoor ik: “Wij hebben alleen maar de Heer en Hij draagt zorg voor ons.”
Als iedereen gezond is in de familie dan kunnen de eindjes met moeite aan elkaar geknoopt worden. Valt er echter iemand ziek in de familie dan wordt het heel moeilijk. Dokters, medicatie, hospitalisatie....alles is heel duur. Je kan het het best vergelijken met de situatie in België voor mensen die helemaal geen tussenkomst van de mutualiteit zouden hebben. Wie kan dat betalen? Al heel vlug gaat de helft van het loon naar medicatie. En vele mensen hebben chronische ziekten wegens een voortdurende stress-situatie.
Toch wordt er gefeest in het kamp....en uitbundig! Daarvoor worden dan wel schulden gemaakt, maar daar wordt op het moment zelf niet aan gedacht. En misschien gelukkig maar want wie rekent en telt en ook nog wil ‘voorzien’ moet er nooit aan denken om te trouwen of te feesten. En ook ‘armen’ blijven mensen die hunkeren naar geluk. Het is dus niet erg dat er een maand geen vlees kan gegeten worden na een feest....

Ze hebben toch de vreugde van het feest gehad.

Als kleine zusters van Nazaret proberen wij ons vertrouwd te maken met de taal, de kultuur en de mentaliteit. Ons verlangen om werkelijk één van hen te worden, om te leven ‘als gist in het deeg’ is een lange nederige weg van behoedzaam nader-bij-komen en schroomvol intreden.
We verlangen ook hier, een open-straat-gezin te zijn. De gastvrijheid is zeker hier een heilige opdracht.
Martine doet het huishouden en het onthaal. Zij kookt dagelijks voor een tiental personen en nooit blijft er iets over. Wij delen immers met velen.
Tot voor Anita vertrok naar België was zij vooral het luisterend oor. Veel mensen hebben nood om hun verhaal te doen en dit vooral aan iemand die het niet elders gaat vertellen.
Ikzelf werk in het kamp als verpleegkundige, verbonden met Caritas. Zo kom ik binnen in heel veel huizen en mag ik delen in lief en leed van vele gezinnen.
Maar waar wij ook werken, in huis of buitenshuis, steeds weer proberen wij iets van de liefde van de Heer door te geven. Vanuit een diep-beleefde vriendschap willen we mensen helpen geloven in hun waardigheid als mens, als kind van God.

Het embleem dat broeder Charles ons naliet is een hart en een kruis. Het hart verwijst ons naar Jezus’liefde voor alle mensen....Een bevrijdende liefde die we in een dagelijks solidair meeleven, ontvangen, proberen te duiden en delen. Het kruis nodigt ons zelf die weg te gaan en toont dat Jezus verlosser is voor allen in alle tijden.
Dagelijks, met Jezus, de mensen tegemoet gaan opent horizonten en schept nieuw leven.
Goede vrienden, Dank voor jullie gebed, inzet en meeleven met ons en de mensen van het kamp.

Jo
Kleine zusters van nazaret
Libanon